Ostatnio rozmawiałam z jednym z moich uczniów o trudnościach w samodzielnej nauce.

Na zajęciach jest zaangażowany, skupiony i aktywny.

Ale kiedy przychodzi moment, by usiąść do nauki w domu — zaczyna się WALKA. Wszystko zaczyna go rozpraszać. To nie tylko kwestia komórki czy powiadomień. To milion rzeczy, które wołają o jego uwagę d-o-k-ł-a-d-n-i-e w tym momencie. Wszystko jest ciekawsze niż zadanie, które ma przed sobą. Istna walka Dawida z Goliatem. A najtrudniejsze są pierwsze minuty.

Jako nauczyciele i rodzice często skupiamy się na tym, co widać: jaka ocena, zrobione czy niezrobione, mierny, celujący, ile procent z testu. Pokaż mi wyniki.

Ale nie znamy kontekstu, nie bierzemy pod uwagę tła. A w tle może właśnie toczyć się walka o skupienie. Złe samopoczucie po dawce nowego leku. Przeciążenie, niewyspanie, jakaś szkolna porażka, chwilowa (czasem dłuższa) życiowa dezorientacja.

Takie rozmowy, w których uczeń zaprasza mnie do poznania swojego osobistego tła, to jedna z najcenniejszych części mojej pracy. Jedna z najistotniejszych części systemu, który wymyśliłam i wdrażam w Pozytywnym Hiszpańskim.

Podczas tych spotkań zadaję uczniowi „pytania metakognitywne” – pytania, którymi pomagam uczniom usłyszeć siebie i zrozumieć, jak się uczy i co go/ją wspiera.

To moment, w którym ja milknę, a uczeń mówi.

Jestem wtedy tylko uszami.

Przed taką rozmową często przypominam sobie słowa mojej mentorki, Kasi Hylińskiej, która wprowadzała mnie w tajniki neurolanguage coching.

„To nie jest o mnie. To jest o nich.”

To zdejmuje ze mnie presję, że to ja muszę znać odpowiedź. Bo odpowiedź jest po ich stronie. Często czeka tylko na to, by ktoś wreszcie zadał to właściwe pytanie!

W codziennym biegu młodzież (my wszyscy?) rzadko mamy przestrzeń, by ktoś naprawdę nas wysłuchał — nie po to, by coś doradzić, ale po to, by pomóc nam usłyszeć samych siebie.

W coachingu mówi się, że coach jest jak lustro, w którym coachee może się przejrzeć.

I właśnie tak staram się pracować — być dla moich coachees i uczniów towarzyszem, który pomoże rozbroić emocjonalne bomby, znaleźć krótszą i bezpieczniejszą drogę do celu językowego, a czasem powie tak bardzo potrzebne słowa uznania: widzę twój postęp, doceniam wysiłek, widziałam, ile cię to kosztowało, gratuluję.

Poniżej kilka z pytań, które regularnie stawiam moim uczniom i coachees. Zapraszam, byś sobie na nie odpowiedział/a. Może któreś z nich pomoże Ci usłyszeć siebie:

• Co chcesz osiągnąć?
• Co zmieni się w twoim życiu, gdy będziesz biegle mówić po hiszpańsku (albo w innym języku, którego się właśnie uczysz)?
• Jak lubisz się uczyć?
• Jakiego wsparcia potrzebujesz?
• Czyjego wsparcia potrzebujesz?
• Co możesz zrobić z trudnością, której doświadczasz w nauce?
• Co możesz zmienić?
• Jaki będzie pierwszy krok?
• Jak to chcesz utrwalić?
• Co pamiętasz z ostatnich zajęć?
• Dlaczego to właśnie zapadło ci w pamięć?
• Czego potrzebujesz, by być skupionym podczas lekcji?

Jeśli chcesz, napisz do mnie, co odkryłeś/aś.