Zawsze miałam smykałkę do języków obcych. Hiszpańskiego zaczęłam uczyć się na studiach iberystycznych. Po pierwszym roku intensywnej nauki byłam już na poziomie średniozaawansowanym, po drugim na zaawansowanym, a na trzecim przyszedł kryzys. Okazało się, że mimo zaawansowanej znajomości gramatyki, moje kompetencje komunikacyjne w hiszpańskim były ograniczone. Nieustannie brakowało mi słownictwa. Zaczęłam wtedy myśleć, że problemem jest moja słaba pamięć. Albo – że jednak nie mam talentu do języków. Houston, mamy problem! 

Po studiach rozwijałam się na różnych polach: najpierw jako tłumacz i pracownik naukowy, potem jako mama i edukatorka domowa. Szukając dróg do skutecznej komunikacji z dziećmi, szkoliłam się z komunikacji empatycznej i Pozytywnej Dyscypliny. Uczyłam hiszpańskiego coraz większe grono znajomych nastolatków. W końcu dałam się namówić na pracę w szkole. 

Jako lektorka nieustannie szukałam najlepszych metod na uczenie języka. Gdy odkryłam neurodydaktykę, niespodziewanie znalazłam w niej wyjaśnienie przeżywanych przeze mnie na studiach trudności! To nie z moją pamięcią był problem. Problemem była nieznajomość skutecznych strategii, które gwarantują uzyskanie trwałych kompetencji językowych! Nikt mnie tego nie nauczył.