Kiedy zdawałam na iberystykę na UW, doświadczyłam czegoś, czego wtedy nie umiałam nazwać. Dziś wiem, że to był flow. Dostałam się na wymarzone studia, ale przez lata nie dowierzałam, że to zasługa moich umiejętności. Myślałam, że może miałam szczęście. W dojrzałość weszłam z syndromem oszusta: lękałam się wyzwań i unikałam ryzyka. Komunikacji po hiszpańsku też. 

Potem życie potoczyło się w stronę mocnego rozwoju. Piątka dzieci, edukacja domowa, pozytywna dyscyplina. Zaczęłam uczyć własne dzieci i wtedy po raz pierwszy naprawdę zobaczyłam, jak kruche jest dziecięce poczucie własnej wartości i jak ogromne znaczenie ma relacja między uczniem a nauczycielem. Stopniowo wracałam też do hiszpańskiego.  

Odkrycie neurodydaktyki i growth mindset było dla mnie przełomem. Zrozumiałam, że moja droga – z syndromem oszusta, perfekcjonizmem, lękiem przed błędem i wreszcie powolną zmianą nastawienia na rozwojowe – pozwala mi dostrzegać podobną kruchość – ale i potencjał – w moich uczniach.